Brazilië
Brazilië is een groot land(240 keer zo groot als Nederland). Er wonen zo'n 185 miljoen mensen en de bevolking groeit snel. Ieder jaar komen er ongeveer twee miljoen inwoners bij. De tegenstellingen tussen arm en rijk zijn groot. De stad Rio de Janeiro bijvoorbeeld heeft wereldberoemde stranden waar de jetset geniet, maar ook sloppenwijken. Brazilië heeft historische banden met Nederland. Van 1630 tot 1654 hebben de Hollanders het noordoosten van Brazilië(Nordeste) in bezit gehad.
Volk en cultuur

De Brazilianen zijn ontstaan uit drie bevolkingsgroepen: Indianen, Portugezen en Afrikanen. De Indianen maken nog slechts een klein deel uit van van de totale bevolking. Ze zijn overvleugeld door de Portugese immigranten, die er sinds 1500 zijn gevestigd, maar ook door de Afrikanen die als slaven naar Brazilië werden verscheept. De hedendaagse bevolking bestaat uit:

- 53% blanken

- 22% mulatos(van Afrikaanse afkomst)

- 16% mamelocus(van Indiaans-Europese afkomst)

- 11% zwart

- 2% overige(Aziaten, Indianen en Cafuzos(van Indiaans-Afrikaanse afkomst)

Ondanks de gezamelijke geschiedenis zijn de economische en sociale verschillen tussen de bevolkingsgroepen erg groot. Er is niet sprake van één cultuur. De sociale ongelijkheid behoort tot de meest schrijnende van de wereld. Officieel kent Brazilië geen rassenongelijkheid maar de lagere sociale klassen zijn zwarter van kleur dan de hogere. Er bestaan rijke en arme blanken, zwarten zijn vrijwel zonder uitzondering arm. Ook bij adoptie zie je deze rassenongelijkheid terugkomen. Kinderen met een donkere kleur worden eerder voor buitenlandse adoptie aangemeld. Discriminatie bestaat in Brazilië wel degelijk. Het zijn de sporen van een koloniale slavensamenleving.

Braziliaanse cultuur

Mensen van Europese, Afrikaanse, Aziatische Midden-Oosten achtergrond zorgen voor een verrijking van de Braziliaanse cultuur, zonder hierbij de eerste bewoners van Brazilië, de Indianen, uit te vlakken. Alleen de Amazone-Indianen vallen buiten de deze cultuur. In de 16de eeuw waren er naar schatting 1 miljoen Indianen, maar de komst van de blanken heeft hun aantal dramatisch doen afnemen. Nu zijn er nog zo’n 200.000 Indianen over. De smeltkroes van immigranten is zich heel sterk bewust van een eigen Braziliaanse identiteit. Nergens ter wereld heeft de samensmelting van verschillende culturen zo duidelijk tot een nieuwe cultuur geleid als in Brazilië. De immigranten brachten allemaal hun eigen geschiedenis mee waaruit deze cultuur ontstond. Het Braziliaanse Portugees(Portugees is de officiële taal) is daar een afspiegeling van. De taal klinkt niet alleen anders dan de taal van het moederland, er zijn ook verschillende woorden uit de Indiaanse taal en immigrantentalen in opgenomen. De Braziliaanse cultuur is een smeltkroes van raciale invloeden. De Indiaanse elementen hebben bijgedragen aan een rijke traditie van mythe, sagen, mystiek en muziek. De Portugese invloeden zijn duidelijk merkbaar in de architectuur. De Afrikaanse invloeden zijn groot. Zo kwamen Afrikaanse voedselprodukten en gerechten in de Braziliaanse keuken terecht, maar de grootste invloed is merkbaar op het gebied van religie en muziek. Daar is heel duidelijk sprake van een Afro-Braziliaanse cultuur. Uit de Afrikaanse ritmes is de Braziliaanse samba voortgekomen. Overal in Brazilië is muziek. De samba is van oorsprong de muziek van de slaven uit Afrika. Zij uitten hun emoties door op potten en pannen te slaan. Nu is de samba het ritme van Brazilië. In het hele land zijn sambascholen. De lambada werd in Europa pas ergens in de jaren '90 bekend, maar deze dansmuziek werd al in het begin van de 20ste eeuw in Noordoost-Brazilië geïntroduceerd als forró. Brazilianen zijn gepassioneerde sportliefhebbers, waarbij voetbal op de eerste plaats komt. Als het nationale team een belangrijke wedstrijd speelt, komt het openbare leven vrijwel tot stilstand. Typisch Braziliaans is capoeira, dat het midden houdt tussen een vechtsport, krijgskunst en dans. Twee capoeiristas bevechten elkaar staande in een kring, maar het is niet de bedoeling elkaar te raken. Het gaat er meer om wie de beste verdedigingstechniek heeft. Daarbij wordt er muziek gespeeld en wordt er door de omstanders gezongen en gedanst.

Migranten/kolonisten

In de loop der eeuwen is Brazilië een magneet gebleken voor scheepsladingen kolonisten uit Europa. Met de ontdekking van goud- en diamantmijnen vestigden vele kolonisten zich in het zuiden en zuidoosten van Brazilië. Portugezen, Spanjaarden, Italianen, Fransen, Duitsers en ook Nederlanders. Nederlanders hebben kolonies gesticht, waaronder het bekende Holambra in de deelstaat São Paolo, en van recentere datum Brasolândia in de deelstaat Goiás.

Bevolkingsgroei

De bevolking van Brazilië groeit snel. Aan het eind van de 19de eeuw waren er 10 miljoen Brazilianen, in 2005 waren dat er 186 miljoen. Brazilië is 240 keer zo groot als Nederland(de grootste afstand van zowel noord naar zuid als van oost naar west bedraagt zo’n 4270 kilometer). Elk jaar groeit de bevolking met ruim 1%, dat is bijna twee miljoen. Ondanks de enorme afmetingen van het land is Brazilië één van de meest geurbaniseerde landen van de de wereld. Driekwart van de bevolking leeft in de steden aan de kust. Hier liggen de metropolen zoals Sao Paolo en Rio de Janeiro. In het stedelijk gebied van São Paolo wonen meer mensen dan in heel Nederland. Een belangrijke reden voor het feit dat er zoveel mensen in de steden wonen is de constante trek van mensen van het platteland naar de stad, op zoek naar een beter leven. Deze continue aanvoer van mensen zorgt voor een ongecontroleerde groei van de armoedige favelas(krottenwijken). De zwarte bevolkingsgroep is het armst.

Geloof

Brazilië is het grootste katholieke land ter wereld. Brazilianen zijn vaak spiritueel en bijgelovig en er zijn veel religieuze en semi-religieuze bewegingen. De meesten zijn katholiek. Het katholicisme heeft zich vermengd met mystieke elementen uit de inheemse en vooral de Afrikaanse cultuur. 9 van de 10 hangt het rooms-katholieke geloof aan, maar die aanhang slinkt vrij snel. Dat komt niet door ontkerkelijking, zoals in Europa, maar doordat Brazilianen overstappen naar een protestants geloof. Die ontwikkeling baart de rooms-katholieke kerk.

Geschiedenis

Voordat de Portugezen in 1500 voet aan wal zetten, leefden er al vele eeuwen Indianenstammen in Brazilië. Ze woonden langs de kust en langs de vele rivieren in het Amazonegebied. Voor hen was 22 april 1500 een rampdag, de dag dat de Portugese zeevaar-der Pedro Álvares Cabral Brazilië ontdekte. Zes jaar eerder was bij het Verdrag van Tordesillas(1494) de hele aarde verdeeld in een Portugees en een Spaans deel. Op grond van dat verdrag kreeg Portugal Brazilië toegewezen. Vanaf 1532 begon Portugal met de systematische kolonisatie van Brazilië, het eerst in het noordoosten. Grond in de Nordeske werd verdeeld onder Portugese edelen, die er grote suikerplantages vestigden. Brazilië werd de belangrijkste suikerproducent ter wereld. De Indianen werden verdreven of als slaaf tewerkgesteld op de plantages. Maar de Portugezen vonden de Indianen niet erg geschikt als arbeidskrach-en. Daarom werden slaven uit West-Afrika gehaald. Dat is de oorzaak van de gemengde samenstelling van de Braziliaanse bevolking. In 1549 werd Salvador de hoofdstad van de nieuwe kolonie. Dertig jaar later viel Portugal in Spaanse handen en zo raakte het betrokken bij de Tachtigjarige Oorlog met de Nederlanders.

Nieuw-Holland

De Hollanders hebben de Nordeste(noordoosten van Brazilië) in bezit gehad van 1630 tot 1654. Graaf van Nassau(Johan Maurits van Nassau-Siegen), met de bijnaam 'Maurits de Braziliaan', wijdde zich enthousiast aan de stichting van Nederlandse suikerplan- tages. Die onderneming werd een mislukking door de daling van de suikerprijzen halverwege de 17de eeuw. Door de concurren-tie van suikerplantages in het Caraïbisch gebied ging het met de welvaart in de Nordeste snel bergafwaarts. Daar kwam bij dat in het zuidoosten goud was ontdekt, met als gevolg dat velen uit de Nordeste en uit het buitenland naar het zuiden trokken.

Portugezen

De Portugezen beschouwden Brazilië puur als een wingewest. Het goud werd naar Portugal vervoerd en Brazilië werd belemmerd in zijn ontwikkeling. Zo was uitvoer van Braziliaanse producten verboden en in 1785 verboden de Portugezen zelfs alle industriële activiteit in de kolonie. Dat veranderde snel nadat Napoleon de Portugese koninklijke familie uit Europa verdreven had. Die familie week uit naar Rio de Janeiro(inmiddels de nieuwe hoofdstad). De rollen waren nu omgekeerd: Brazilië leek het machtscentrum te zijn geworden van het Portugese rijk, terwijl het moederland verarmd achterbleef. In 1822 werd Brazilië formeel een onafhankelijk keizerrijk onder keizer Pedro I, een zoon van de oude Portugese koning. Hij riep veel weerstand op door zijn autoritaire optreden. Zijn opvolger, Pedro II, voerde maatregelen door om de economie te stimuleren. Koffie, katoen en rubber kwamen sterk op als exportproducten. Op de plantages werkten slaven, terwijl de 'beschaafde' wereld slavernij inmiddels als immoreel was gaan zien. Onder grote internationale druk schafte Brazilië in 1888 de slavernij af, zeer tot ongenoegen van de grootgrondbezitters. Pedro II kreeg de schuld en in 1889 werd hij afgezet door generaal Manoel Deodoro, die zichzelf tot president uitriep. Vijf jaar later kreeg Brazilië zijn eerste burgerpresident: Prudente de Morais e Barros. De economische crisis van 1929 kwam ook in Brazilië hard aan.

Getúlio Vargas

afbeelding

João Figueiredo

klik voor meer over Lula da Silva

Lula da Silva

klik voor meer over Lula da Silva

Dilma Rousseff

Politiek

Militair bewind

In 1930 organiseerde het leger een "volksopstand" waardoor Getúlio Dorneles Vargas(1883–1954) aan de macht kwam. Doordat Brazilië aan het einde van de 19de eeuw werd bevolkt door grote groepen immigranten uit Duitsland en Italië ging de opkomst van het fascisme in Europa niet aan Brazilië voorbij. Ook werd men steeds banger voor de opkomst van het communisme. Met name vanwege het laatste volgde in 1930 een militaire coup, waarna de militairen Vargas naar voren schoven als president. Zijn regering werd als dictatoriaal gezien, en volgens critici fascistisch. Toch keerde hij zich tegen de fascistische landen in WO II en koos de zijde van de geallieerden. De publieke druk op Getúlio nam toe, tot hij bij een staatsgreep werd afgezet in 1945. Hierna werd hij senator voor zowel Rio Grande do Sul als São Paolo. Na verkiezingen wordt in 1946 een nieuwe grondwet aangenomen. Getúlio Vargas wordt in 1950 nog één keer herkozen. Zijn regering werd gekenmerkt door constructie en corruptie. In januari 1954 werd een luchtmachtofficier doodgeschoten en een journalist verwond door een lijfwacht van Getúlio. Dit schandaal leidde tot de roep op aftreden en uiteindelijk tot zelfmoord van de president. Een controversiële president, die de bijnaam 'Pai dos Pobres(Vader van de armen)' kreeg(foto).

Nadat Vargas in 1954 door het leger was gedwongen af te treden, volgde er een periode van verschillende presidenten. Intussen ging het steeds slechter met de economie. Begin jaren '60 besloot het leger met de politiek te gaan bemoeien en in 1964 kwam er een militaire staatsgreep. De militaire dictatuur zou tot 1985 voortduren. Vakbonden werden verboden en de grondwet was op bepaalde punten buiten werking gesteld. De oppositie werd uiterst wreed onderdrukt. Economisch ging het beter met Brazilië tot de oliecrisis van 1973. Officieel waren er twee politieke partijen toegestaan, de door militairen gecontroleerde ARENA-partij en de MDB, een oppositiepartij. In de praktijk hielden de militairen de touwtjes strak in handen. Verkiezingsuitsla-gen werden gemanipuleerd of ongeldig verklaard. Halverwege de jaren '70 leek er enige versoepeling op te treden. Zo werd de perscensuur op kranten en tijdschriften opgeheven; radio en tv bleven onder militaire controle staan.

Groei oppositie

Die versoepeling kreeg verder vorm onder generaal João Figueiredo, die in 1978 was aangetreden. Hij moest wel, want de opposi-tie tegen de militairen won aan kracht. In de grote steden werden demonstraties gehouden en stakingen georganiseerd. Figueire-do verleende amnestie aan alle politieke gevangenen en het twee-partijensysteem werd opgeheven. Bij de verkiezingen van 1982 behaalde de gezamenlijke oppositie een grote overwinning, maar niet genoeg om directe presidentsverkiezingen mogelijk te maken. Dat veranderde toen een deel van de militaire partij zich afscheidde en de presidentskandidaat van de oppositie steunde. In 1985 koos een kiescollege Tancredo de Almeida Neves tot president. Aan de vooravond van zijn installatie moest Neves in het ziekenhuis worden opgenomen; hij overleed ruim een maand later.

Einde militair bewind

Vice-president José Sarney werd op 22 april 1985 geïnstalleerd als president. Daarmee was een einde gekomen aan 21 jaar militair bewind. Sarney kon aanvankelijk rekenen op brede steun, maar die brokkelde snel af toen hij niet in staat bleek de economische crisis het hoofd te bieden. Hij werd opgevolgd door de rechtse populist Fernando Collar de Melo, die al binnen twee jaar moest vertrekken op beschuldigingen van corruptie. Maar de corruptie kwam echter niet ten einde. Uit een rapport in 1994 bleek dat maar liefst 40% van de staatsbegroting opging aan corruptiegelden. In 1994 werd Fernando Henrique Cardoso tot president geko-zen. Hij voerde belangrijke economische hervormingen door, maar slaagde er niet in op sociaal terrein het roer om te gooien. Vele landloze boeren vroegen aandacht voor hun situatie met demonstraties en landbezettingen.

Arbeidspartij

De linkse oppositieleider Luiz Inácio Lula da Silva kreeg steeds meer aanhang, vooral nadat hij zijn socialistische programma sterk had gematigd. In 2002 won Lula overtuigend de presidentsverkiezingen en werd op 1 januari 2003 geïnstalleerd. Lula da Silva wilde de schrijnende tegenstelling tussen arm en rijk in Brazilië te verzachten en tegelijkertijd de ondernemers te vriend te houden. De zeer populaire Lula da Silva is twee termijnen president geweest. Onder Lula's leiding is het Brazilië economisch voor de wind gegaan. Op 31 oktober 2010 hebben de Brazilianen een opvolger voor Lula da Silva gekozen. Dilma Rousseff van de Arbeiderspartij is het eerste vrouwelijke staatshoofd van Brazilië geworden. Op 1 januari 2011 is zij beëdigd.

Geografie

Brazilië is op te delen in 4 geografische gebieden:

A) Het Laagland(of de grote Laagvlakte), het Amazonebekken.

Deze vlakte is lager dan 200 meter boven de zeespiegel. Hier bevind zich hoofdzakelijk het Amazoneoerwoud en de Amazone rivier(de op één na langste rivier van de wereld). Het Amazonegebied is het grootste regenwoud in de wereld. In dit gebied bevindt zich 10% van alle planten en dierensoorten van de wereld. Deze onmetelijke jungle is het woongebied van vele apensoorten, papegaaien, zangvogels, slangen, tapirs en de poema. Het gebied is tevens verantwoordelijk voor 20% van ’s werelds zuurstofproductie.

B) Het Hoogland van Brazilië-Planalto Brasileiro(gemiddelde hoogte tussen de 500 en 1000 meter).

Dit gebied kent verschillende landschappen en klimaten: tropisch regenwoud in het noorden en zuiden, savanne in het midden(b1 Cerrado) en woestijnsteppe in het noord-oosten(b2 Caatingas).

C) De smalle kuststrook(8000 km)

Dit gebied wordt gekenmerkt door o.a. prachige stranden. Hier is de kolonisatie begonnen en liggen de meeste grote steden.

D) Paraná-Paranaqua laagvlakte

In dit gebied bevindt zich de Pantanal, het grootste wetland ter wereld(5 keer zo groot als Nederland). Elk half jaar, in het natte seizoen, loopt het terrein tussen de vele rivieren en kreekjes, lagunes en meren, onder water. Daarmee is de Pantanal een van de belangrijkste wetlands op aarde en een waar wildlife paradijs. Onder de 656 vogelsoorten, 122 soorten zoogdieren en minstens 276 soorten vis leven er dieren als jaguars, anaconda's, miereneters, toekans, reuzenotters en kaaimannen.De bedreigde Hyacinth Ara(de grootste papegaai in de wereld) komt alleen in de Pantanal voor. De Foz do Iguaçu, op het drielandenpunt van Brazilië, Argentinië en Paraguay is misschien het meest sensationele spektakel van het land. De machtige watervallen zijn een van de natuurlijke wonderen van de wereld, en zijn superieur, zowel in grootte als grandeur van zowel de Niagara als de Victoria Falls.

Klimaat

Omdat het grootste deel van Brazilië ten zuiden van de Evenaar ligt zijn de seizoenen tegenovergesteld aan onze seizoenen. In theorie zou het tijdens onze zomermaanden in Brazilië winter moeten zijn. Het enige wat je merkt is dat de zuidelijk helft van Brazilië in die periode wat lagere temperaturen heeft dan tijdens onze wintermaanden, als het daar in theorie zomer is. Winters weer kun je echter vergeten in Brazilië, wie op wintersport wil gaan zal uit moeten wijken naar andere landen.

afbeelding

groot contrast - São Paolo

afbeelding

volkswagen

Economie

De laatste jaren groeit de economie enorm. Brazilië is nu een van de snelst groeiende 'opkomende markten' in de wereld. De economische groei en de toenemende welvaart zijn wel zeer ongelijk verdeeld. De tegenstellingen tussen rijk en arm zijn groot in Brazilië. Het zwaartepunt van de economie ligt in het zuidoosten van het land, waar São Paolo en Rio de Janeiro liggen. Het binnenland en het noordoosten profiteren weinig van de vooruitgang. Arme mensen trekken naar de overbevolkte grote steden. De tegenstellingen tussen arm en rijk worden nog groter.

Brazilië is de grootste koffieproducent ter wereld. Lange tijd was het land zeer afhankelijk van de koffieexport, maar dat is nu niet meer het geval. Brazilië heeft zich ook op andere exportproducten toegelegd, zoals soja, suiker, cacao en citrus-vruchten. Het land heeft enorme voorraden bodemschatten en is de grootste ex-porteur van ijzererts. Andere bodemschatten zijn bauxiet, mangaanerts, industriediamant, edelstenen en goud. Het land wint ook aardolie, waarmee het voor ongeveer de helft in de eigen behoefte kan voorzien. De aanleg van stuwdammen heeft de industriële ontwikkeling van Brazilië sterk gestimuleerd. Dankzij wa-terkracht kan het land nu voor 90% in de eigen elektriciteitsbehoefte voorzien. Echter door de aanleg van deze dammen is veel natuur verloren gegaan en inheemse volken zijn verjaagd of vermoord. Brazilië is het meest geïndustrialiseerde land van Zuid-Amerika. Er is een grote autoindustrie opgezet m.b.v. buitenlandse inves-teerders, zoals volkswagen. Door de grote hoeveelheid ijzererts is Brazilië een belangrijke staalproducent is. In de jaren '80 is een vliegtuig- en wapenindustrie opgezet. Brazilië maakt zich sterk voor het ontwikkelen van alternatieve brandstoffen. Veel auto’s rijden op een combinatie van bioethanol en traditio-nele benzine. In 2005 werd de eerste biodieselraffinaderij geopend. Of deze alternatieve energie uiteindelijk veel beter is voor het milieu is nog maar de vraag. De sojabonen en zonnebloemen die nodig zijn voor de productie van biobrandstoffen moeten verbouwd worden en meer landbouwgrond gaat vaak ten koste van het tropisch regenwoud.

Regio NORDESTE

Toerisme

Toerisme is in Brazilië nog niet sterk ontwikkeld. Nog niet zo lang geleden was eigenlijk alleen Rio de Janeiro van enig toeristisch belang. Het land is er alles aan gelegen dat te veranderen.

Het Braziliaanse bureau voor toerisme, Embratur, wil dat Brazilië al in 2007 bij de twintig populairste toeristen-bestemmingen ter wereld hoort. Dat lijkt een wat al te hoge doelstelling, want daarvoor zou het aantal toeristen binnen twee jaar moeten verdubbelen naar 9 miljoen.

Tot voor kort kwamen de meeste toeristen uit buurland Argentinië, maar door de zware economische crisis in dat land is het aantal Argentijnse toeristen sterk gedaald. Embratur richt zijn aandacht nu op de Verenigde Staten en Europa. Daarbij wordt niet alleen Rio de Janeiro gepromoot, maar vooral ook het noordoosten van het land.

De regio Nordeste(zie afbeelding) zou zeer gebaat zijn bij een groeiende belangstelling voor de brede zandstranden en oude steden in dat gebied.

Ecotoerisme is een andere pijl op de boog van Embratur. Het Amazonegebied leent zich daar bij uitstek voor. Wel zijn natuurbeschermers bang dat, naast de aantasting door aanleg van wegen, landbouwgebieden en bosbouw, de toeristenindustrie alleen nog maar meer schade zal aanrichten in het regenwoud.

Brasilia

Brasília is de hoofdstad van Brazilië. Tot 1960 was Rio de Janeiro de hoofdstad van Brazilië(en daarvoor Salvador). Al in de 19de eeuw waren er plannen om de hoofdstad naar het binnenland te verplaatsen. Brazilië wilde zich daarmee na de onafhankelijkheid afzetten tegen het overwicht van de Portugese immigranten in de kuststreek.

President Kubitschek zette de plannen uiteindelijk door, ook om ontwikkeling van het binnenland te stimuleren. Daarnaast moest Brasília een statussymbool worden: een bewijs van de glorie en vooruitgang van. De hoofdarchitect van de 'Grande Brasil' was Lúcio Costa. Hij bouwde een stad met vierkante woonwijken aan brede straten, waarvan er niet een een gelijkvloerse kruising heeft. Het resultaat is dat Brasília maar moeilijk te voet is te verkennen, en dat lijkt ook niet echt de bedoeling. Vanuit de lucht vertoont Brasília de vorm van een vliegtuig. In de cockpit zetelt de regering, de romp is het zakencentrum en de vleugels zijn de woonwijken.

Brasília ligt op een hoogvlakte in een gebied van kale savannes en is bepaald niet naar ieders smaak. Het is een uiterst moderne stad, zonder historie. Critici zeggen dat de stad een groot openluchtmuseum is voor moderne architectuur, maar dat de menselijke maat uit het oog is verloren. Veel inwoners van Brasília ontvluchten de hoofdstad in het weekend. Brasília is een pure werkstad waar verder weinig te beleven valt. De regeringsgebouwen zijn ontworpen door Oscar Niemeyer.

afbeelding
Congresso Nacional aan het Plein van de Drie Machten (Praça dos Três Poderes).

Het Congresgebouw bestaat uit twee kantoortorens die onderling zijn verbonden met loopbruggen. Een koepel aan de ene kant en een omgekeerde koepel aan de andere kant completeren het geheel.

afbeelding
Catedral Brasília is ook ontsproten aan het brein van Niemeyer. De vorm roept associaties op met de doornenkroon van Christus. Zelfs deze moderne stad kent zijn favelas(sloppenwijken), maar die zijn wel gebouwd op de voorgeschreven afstand van 50 kilometer.

meer foto's van Brasilia opmeer foto's op www.pbase.com
São Paolo

São Paolo is een miljoenenstad in Brazilië en een van de grootste steden ter wereld. Er zijn geen precieze cijfers over het totale aantal inwoners van de agglomeratie, maar schattingen houden het op 17 tot 20 miljoen. São Paolo is gesticht in 1554, maar tot 1870 was het een onbeduidend stadje. Vandaag beslaat de agglomeratie meer dan 1500 km², dat is drie keer zo groot als die van Parijs. São Paolo is het economische en culturele centrum van Brazilië. 40% van de Braziliaanse industriële productie is afkomstig uit deze stad. São Paolo is de hoofdstad van de gelijknamige staat São Paolo.

De sociale verschillen zijn zeer groot. De sociale uitersten wonen bij elkaar op de stoep.

Omdat de stad vrij jong is en de laatste 70 jaar pas sterk gegroeid is, staan er weinig oude gebouwen, waarvan er weer vele zijn afgebroken om plaats te maken voor moderne hoogbouw. Sao Paulo bestaat voornamelijk uit hoge, grauwe kantoorgebouwen voor de hard werkende mensen. In het centrum bevinden zich de meeste gebouwen uit het einde van de 19e tot het begin van de 20e eeuw. Een groot deel van de stad bestaat uit armoede en verpauperde gebouwen. Er ook een gezellig historisch centrum is met leuke pleinen, mooie gebouwen, kerkjes, gezellige barretjes en veel live-muziek.

meer foto's van São Paolo opmeer foto's op www.pbase.com
Rio de Janeiro

Rio de Janeiro ligt aan een schitterende baai, de Baía de Guanabara, die bezaaid is met eilandjes. De stadswijken

zijn tussen en tegen heuvels gebouwd, met daarachter steile bergen.

Tot 1960 was Rio de hoofdstad van het land. De inwoners noemen hun stad dan ook Belacap, oftewel: "Mooie Hoofdstad". Dit om zich af te zetten tegen de sfeerloosheid in de nieuwe hoofdstad Brasília. De naam Rio de Janeiro is eigenlijk een vreemde, het betekent "Januaririvier". Toen de Portugezen op 1 januari 1502 de Baía de Guanabara ontdekten, dachten ze dat het om de monding van een rivier ging. Vandaar de naam.

Dé toeristische attractie van Rio is de Corcovadoberg(Morro de Corcovado), waarop een reusachtig Christusbeeld(Estátua do Cristo Redentor) met uitgestrekte armen staat. Het betonnen beeld is gemaakt door de Franse beeldhouwer Landowski en staat op 700 meter hoogte.

Het ritje met een treintje er naar toe is op zichzelf al mooi, de route gaat door de bossen van het nationaal park Tijuca. Vanaf de Corcovadoberg heb je een fraai uitzicht over de stad. U ziet dan ook duidelijk de sociale ongelijkheid in Rio: hypermoderne wolkenkrabbers en dure villawijken grenzen aan rommelige sloppenwijken(falevas).

De omgeving van Rio is bezaaid met heuvels en rotspunten in bijzondere vormen. De bekendste is het Suikerbrood(Pão de Açúcar), een andere topattractie. Naar de top van deze berg loopt een kabelbaantje, waarbij het uitzicht onderweg het mooist is: de prachtige witte zandstranden van Rio én de Pão de Açúcar zelf.

Rio is beroemd om zijn stranden: mondaine stranden bij de wijken Capacabana en Ipanema, de wat gewonere bij Barra. Deze stranden liggen in dichtbevolkte stadsdelen en kunnen dus zeer druk zijn. Voor wat rustiger stranden moet je een stukje reizen, want een lange kuststrook aan weerskanten van Rio is verstedelijkt gebied.

Om nog iets terug te vinden van het oude Rio zoals het er in de vorige eeuw uitzag, ga je naar Santa Teresa en Cosmo Velho, de twee oudste wijken van de stad. Hier bouwden de rijke cariocas hun zomerhuizen. De nauwe straatjes bieden soms een verrassend doorkijkje met fantastische vergezichten.

Het carnaval van Rio is wereldberoemd. Wil je het een keer meemaken, dan moet je wel ver van tevoren een hotel boeken. Het carnaval staat geheel in het teken van de strijd tussen verenigingen die zijn gevormd door inwoners van een volkswijk. Elke wijk wil de origineelste en boeiendste show opvoeren tijdens de grote parade op de Avenido Rio Branco.

meer foto's van Rio de Janeiro opmeer foto's op www.pbase.com
Salvador da Bahia

Salvador (da Bahia), São Salvador da Bahia de Todos os Santos, in het Nederlands "Heilige verlosser van de Allerheiligenbaai") telt 3,2 miljoen inwoners en is de derde stad van Brazilië. Salvador was tot 1763 de hoofdstad. De stad dankt zijn naam aan het feit dat de Portugezen de baai binnenvoeren op de dag van Allerheiligen. De eerste nederzetting werd gebouwd op een steile heuvel die uitkijkt over de baai met zijn haven. Deze locatie werd uitgekozen vanwege de goede verdedigbaarheid, omdat de stad in de beginperiode veel te maken had met aanvallen van indianen en Europese concurrenten. Salvador is meerdere malen vanuit Recife aangevallen door de Nederlanders die in 1624-1625 de stad kortstondig bezetten. De legendarische Piet Hein nam daar aan deel.

Het historisch centrum Pelourinho ligt in het hooggelegen deel van de stad: de Cidade Alta. Pelourinho was vroeger de plaats waar de slaven werden bestraft en verkocht, het betekent letterlijk ‘whipping post’. Tegenwoordig is het een bruisende wijk, met gezellige restaurants, pastelkleurige huisjes en hier heb je een goede gelegenheid om capoeira te zien. Het is het centrum van Salvador’s nachtleven. Tien jaar geleden was dit nog een buurt vol vervallen gebouwen en een hoge criminaliteit, maar de laatste jaren worden de huizen en kerken van Pelourinho met hulp van fondsen van Unesco opgeknapt. De ontwikkeling van Salvador is sterk beïnvloed door het grote aantal slaven die vanuit Afrika in Salvador aankwamen om te werk gesteld te worden op de vele plantages en suikermolens die de stad omringden. De stad is doordrongen is van de Afro-Braziliaanse ziel en cultuur. Hier wonen veel afstammelingen van de zwarte slaven. De tradities en het geloof van hun Afrikaanse voorou-ders zijn voortgezet. Tachtig procent van de huidige bevolking is zwart of halfbloed. Ondanks de vaak moeilijke levensomstandigheden gaat er van de inwoners van Bahia een aanstekelijke levensvreugde uit die elke dag tot uiting komt in straatfeesten en spektakels met carnaval als hoogtepunt. Aan de Afrikaanse cultuur is onder andere ook de Candomblé ontleend, een godsdienstig ritueel dat vaak ten onrechte met voodoo vergeleken wordt. Bekend van Salvador en Bahia is verder de capoeira. Dit is een van oorsprong Afrikaanse dans- en vechtsport die door de slaven is geïmporteerd.

meer foto's van Salvador opmeer foto's op www.pbase.com
Fortaleza

Fortaleza is de hoofdstad van de staat Ceará. Deze stad telt bijna 3 miljoen inwoners en is na Salvador de grootste stad in het noordoosten(Nordeste) van Brazilië. Fortaleza is een belangrijke haven. De bloeiende handel bracht de stadsbestuurders op het idee hun stad om te toveren in een tropisch paradijs met brede boulevards. Flaneren gebeurt op de Avenida Beira Mar, een 5 kilometer lange boulevard in het centrum. In Fortaleza staan zon, zee, strand en uitgaan centraal. Het vertier voor toeristen speelt zich met name in de directe omgeving van de kust af waar de stad ook modern is.

Bezienswaardigheden zijn Catedral Metropolitana, Theatro José de Alencar, Mercado Central en Dragão do Mar. De stad dankt zijn naam aan het stervormige fort dat de Nederlanders er hebben gebouwd in 1649. Oorspronkelijk was de naam Fort Schoo-nenburgh, maar de nadat de Portugezen het land weer in bezit namen, werd het omgedoopt in Forte Nossa Senhora da Assunção.

De stranden in de omgeving hebben veel te bieden. Zoals bijna overal aan de Braziliaanse kust zijn ook hier de stranden breed en wit, maar uniek zijn de enorm hoge zandduinen of steile kliffen erachter.

Morro Branco

afbeelding

Canoa Quebrada

afbeelding

Jericoacara

afbeelding

meer foto's van Fortaleza op meer foto's op www.pbase.com
Natal

Natal is de hoofdstad van de staat Rio Grande do Norte. De stad van de zon, zo wordt Natal ook wel genoemd. Stad en staat hebben de grootste hoeveelheid zonneuren(meer dan 2700 per jaar) van heel Brazilië. Ook heeft onderzoek uitgewezen dat deze streek de schoonste lucht ter wereld heeft! En van die zon en schone lucht genieten de bijna 800.000 inwoners.

Natal heeft een lange en rijke geschiedenis, die teruggaat tot de Nederlandse en Portugese overheersing. Het fort Dos Reis Magos uit 1598 en de plaats Natal werden in 1633 door de Nederlanders veroverd op de Portugezen. In 1654 werden ze weer verslagen. Uit die tijd resteren nog mooie barokke koloniale gebouwen, kerken, pleinen.

Een goed voorbeeld is Palácio Felipe Camarão, het stadhuis van Natal. In het historische centrum staan veel gebouwen van verschillende stijlen, zoals koloniale architectuur, neoklassieke, art-deco en modernistische.

De wijken Ribeira en Cidade Alta(oude centrum) zijn de oudste buurten van de stad.

Alecrim is het oude commerciele centrum van de stad met vele winkelstraten en markten.

Natal groeide niet snel, omdat de zandige bodem en het droge klimaat de teelt van suikerriet niet toelieten. De voornaamste bron van inkomsten vormde de veehouderij.

In de 19e en 20e eeuw echter werd de stad een centrum van zout- en oliehandel en groeide ze aanzienlijk. Omdat de stad relatief dicht bij Afrika en Europa ligt vestigde het Amerikaanse leger er in de Tweede Wereldoorlog een basis. Ten noorden en zuiden van de stad liggen prachtige zandstranden.

meer foto's van Natal op meer foto's op www.pbase.com
Recife

Recife is de hoofdstad van de deelstaat Pernambuco. Voordat de Portugezen er de scepter zwaaiden, was het een Indiaans vissersdorpje. Vooral voor de Nederlanders is deze stad bijzonder vanwege de vele Nederlandse invloeden. Recife werd in 1637 gesticht door Johan Maurits van Nassau. Van 1630 tot 1654 was Recife de hoofdstad van de Hollandse bezittingen in Brazilië. Voormalige forten, daterend uit het 35-jarige bewind van de Nederlanders, Forto do Brum(Fort De Bruyn(1630) en Forte das Cinco Pontas(Fort Frederik Hendrik(1630), zijn hier te vinden. Op het eiland Itamararaca, 50 km ten noorden van Recife, staat het door de Nederlanders gebouwde Forte Orange(Fort Oranje) ter verdediging van aanvallen van de Portugezen. Overblijfselen uit de Nederlandse tijd zijn te zien in het Ticarda Brennand-instituut.

De bouwwerken van Maurits en later de Portugezen(vele kerken uit de 17de en 18de eeuw) zijn dankzij een grondige renovatie tegenwoordig weer in volle glorie te aanschouwen in het oude centrum, Recife Antigo. ‘s Avonds is het de belangrijkste uitgaanswijk.

Maar deze grote stad is meer dan alleen een historische stad. Regionaal is het het grootste centrum van economie, kunst en cultuur, onderwijs, sport en toerisme. De stad staat wel bekend als het Braziliaanse Venetië, met de vele kanalen en bruggen.

Olinda

Naast Recife ligt Olinda, een van de mooiste historische stadjes van Brazilie. Het is al sinds 1982 beschermd Werelderfgoed van Unesco.

"Oh Linda!" betekent “Wat prachtig!”. Het zou de uitroep geweest zijn van de Portugees Duarte Coelho Pereira die in 1535 zijn zetel vestigde op deze wonderschone plek in de heuvels met prachtig uitzicht over de Atlantische kuststrook. Koloniale woonpanden, kerken en kloosters in Caribische kleuren steken fel af tegen een achtergrond van veel groen en de zee. De meeste panden dateren uit de tijd dat de Nederlanders overheersten (1636-1654).

meer foto's van Recife en Olanda opmeer foto's op www.pbase.com